şiir

Yağacak ilk karı Gizliyorken sisin kollarıPeçesi kapalı gökyüzüKarartmışsa bütün yollarıVe umacak bir dost yoksaBulanık aydan gayrıGece erken düşmüştürOtuzunda yaşlanır insan YaşadığınGecelerin erken düştüğüBakınca bir adım geriyeHeybene bin keşkenin üşüştüğüKavşaksız ayrımsız tükenenDümdüz bir hayatsa İşte bu hayattaAnı yaşa diyenlerin arasındaBil kiMutluluk an kadar kısaMutlulukKupkuru bir sevgiye tutulmaksaAn için yaşanır daAn için ölünmez diyorsan eğerDamağındaki kuruluğuKıyısından geçilmiş […]

GözlerimTükenmiş bir kuyuİçi boş ve kupkuruYankılanıyor içindeDehşetli cevabından kaçan bir soruGeçmişiGeçmeye yetseydi süratimAsılırVe hep öyleymiş gibi tozlanır mıydı suratım

Ben mi Ben buradan sadece geçmekteyim Işıksız bir yeryüzünden Yıldızlara bir kere bakamadan Geçmeyeyim diye buralardan Elime taş alıp sokak lambalarını kırmaktayım   Evet haklısın Ben kocaman bir yalancıyım Buradaki sefalet dolu sokaklara Gölgemin düşmesinden korkmaktayım Gölgeme bakınca kendimi görürüm Sokak lambalarını o yüzden kırmaktayım   Evet gene yalan söyledim Şu korkmuş çocuklar kırdı deseydim

Sahile unutulmuş hayaller vurur Unutulmuş hayaller kıyısında bir adam Kaybettiği hayalini arar durur Artık hava loş olduğundan Ve adamın elleri boş olduğundan Dün gibi Ondan da önceki gün gibi Cebine bir tutam yarın doldurur

Bir türkünün içinde kaybolduğunda Kaybolmuş birine yol olduğunda Yoldaki evsize gözün dolduğunda İşte o en insan halinde hatırlayınca seni Öyle bir keder alıyor ki beni Bir türkü açıyorum Yokluğundan kaçıyorum

Bir yara ki Gündüz kapanıyor Akşam kanıyor Bir yürek ki Kendini bitmez  sanıyor Yandıkça yanıyor Bir adam ki Bu adamı yakından tanıyor  

Bu, yetişmek için yolun götürdüğü yere, koşar adım gitmek yerine yol vermiş gözlerine yol vermiş iki adım arasında iki ayrı dünyanın varolageldiğini görebilsin diye   Bu, yol vermiş kulaklarına ortak olmuş diğerinin anlattıklarına baktığında varolana kendi kattıklarına baktığında varolandan kendi attıklarına anlamışki bu anlatı; paylaştıkça arınacak paylaştıkça donanacak anlatmış  gözlerine ve kulaklarına yol vermiş arkadaşlarına  

Madem Antepteyim dedim Bir porsiyon baklavasız gidemedim Girdim kuyumcu şıklığında kuyumcu ışıklığında bir tatlıcıya Burda Işıklı camekanın altında Tatlıcının altınları yatmakta Tatlıcı bir grup turiste Bu servetin inceliklerini anlatmakta -İyi pişmişse eğer altın gibi ışıldamakta Saf tereyağı hafifletir bu yoğunluğu damakta-   Tatlıcı mutlu Turistler mutlu Ben mutluyum Mutlu insanların yaşadığı bir yere geldiğime dair

Anlayınca bir düşten uyanmışlığını Elinden bir tutam adanmışlık düştü yere Kayıtsızlık çökünce titreyen ellere Alamadı adanmışlığını   Afalladı Kalmasın diye ciğerinde Ona dair hiçbir ses yerinde Ufka öfkeli bir küfür salladı   Şimdi adanmışlığın çatladığı yerden Son düş de sönene kadar vazgeçmişlik sızacak Volkanca yanmışlığın patladığı yerden Son lav da sönene kadar bilgece susacak

Küçükyalı’da bir mezar Taşında üç isim yazar   Sis çökmüştür ilk yaşlarına Başkasının gözüyle var olursun Belki süreksiz Belki tek parça Bir an vardır ki gene de Öncesiz ve sonrasız bir tepe olup deler sisi Var olur hatıralarının ilk sayfasında Var olursun artık kendi hatıralarınla   Sisin en gerisinde üç çocuk var Çocukların ölmüştür dedesi