şiir

Acıyı Öfkeyi Hüzünü Taşıyan yüzümü Taşıyan yüzünü Barut kokan gökyüzünü Anlatmak isterim Anlatamam   Yontulmamış kelimeler var Yüz üç ağıttan süzülen duygularla dizilen Haykırmak isterim Parçalar ses tellerim Dökülür içime Birikir içimde 

Kalan da oldum Giden de Zamanın tüm hallerinde Yoruldum ikisinden de   Vursan da zemheriye Kudurttuğun mızrabı Bir başka kalıyor geriye Gidenlerin ızdırabı   Vakitsiz bir keşişleme Konmuyor yüreğine Gidenlerin tozuyla çamurlaşıyor gözyaşların Kuruyup ufalanıyor elinde Kuruyup ufalanıyorsun elinde

Elinde Yapbozun son parçası Yapbozda İki fırtına arasının süt limanlığı Soruyor kendine aylardır Koymalı mı bu son parçayı   Bir kenarda Yokmuş gibi bırakılınca Yok olmuyor ki bu soru Yok ediyor aylardır Dinginliğin getirdiği huzuru   Biliyor Sevmek dünyanın en zor işi Biliyor Fırtınalardan müjdelenir gelişi   Elinden son parçasını yapbozun Koyuyor ait olduğu boşluğa

Kısa bol kazaktan sarkan eller Okula gidememiştir amaAlacağı parayı iyi beller Dünyayı onla tanıdığıHer şey sandığıBoya sandığıÜstünde bir tek ayakAyakkabı içindeBir sağa, bir sola giderÇocuğun halini neyler Kısa bol kazaktan sarkan ellerAyakkabıyı düşman eylerAyakkabı kirliÇocuk daÇocuk ayakkabıda hayallerini temizlerAyakkabı temizlendiÇocuk hala kirli Kısa bol kazaktan sarkan ellerKazak bol gelmiyordu bir sene evvelBir sene evvelinde çocuk

Bir çift güvercinle kavgam var Anlamıyorlar          balkon dar Anlamıyorlar          balkon                ancak bana yetecek kadar Dişi olan olacak ki hamile Her gün geliyorlar onlarca dal ile Ben sıradan bir insanım Herkes kadar var benim de bir vicdanım Doğarsa bir güvercin yavrusu Uçana kadar dokunmayacağım Ama son ana kadar balkonu Yuva diye sunmayacağım Bir

Ciddileşti kelimeler, Genç ölüler gördün ölüm ciddileşti Aç kaldın yoksulluk ciddileşti Çok sevdin ayrılık ciddileşti Ciddi kelimelerin geçit töreninde Acıyla yoğrulan varoluş şöleninde Yürümekten yorulmuş gibi Durdun birdenbire Bir cevabı bulmuş gibi Anlatırsın habire Oysa ki şimdi araftasın Hiçbir yerde olamayanların olduğu taraftasın Boşa değilken çabaların Azaldı acabaların Vay ki sana Efsunlandın şimdi yalana dolana

Gençti Yangınlar yaratan coşkusu Sadece gençliğinden beslendi Vakit hazana  döndüğünde Alevler içindeki yüreği söndüğünde Tüm varlığı korku denen bir duyguyla islendi Yitince gençliğiyle birlikte coşkusu Kalmadı yağmur ardılı bir manolya kokusu Tüm yaşadıklarından elinde kalan Sönmüş isli yüreğinden yayılan Nevi şahsına münhasır olmayan bir kaybetme korkusu Önce çokları gibi Sahip olmadıklarını Kaybetmekten korkarak yaşadı Sonra

Büyük gırgırlarıyla balıkçılar Dalgalar durulmuş gibi Karadenize ağlarını atmaktaydı Tembel bir kış ikindisinde güneş Bunca yoldan yorulmuş gibi Ağlardaki balıkların gümüş pullarında yatmaktaydı Ve bir kedi hırıldayarak limanın yamacında Aç mısın diye sorulmuş gibi Gelecek bir balığı hayalinde tatmaktaydı Balık kurtulmak için çırpınıyor Balıkçı ağı biran önce toplamak için Kedinin çırpınışı Diğer kedilerden daha acınaklı

Dilinde kömür pası Aklında ayazdan kurtulma tasası Bu Ankara soğuğunda sıcak bir soba İhtiyaçlar piramidinin ilk yasası Koskaca bir kent Siste buzda ve kardayken Ve artık soğuk dışardayken Buğu tutmuş camın ardında bir soba yanar Sobada bir saattir aynı çay kaynar Odada dört delikanlı Dördü de birbirinden heyecanlı En son gelen ilk sözü aldı Söz

Anadolu Yoklukla kurumuştu Kuruyan şehirler Moğol alevleriyle tutuştu Güneşe kurumdan bir perde indi Yokluk yok olmanın yanında Yok sayılan bir derde indi Anadolu’nun bacıyan-ı rumları Ne kadar umutsuz olsa da durumları Aldılar gökten inen kurumları Sürdüler atlarının alınlarına Sürdüler kılıçlarına kınlarına Sürdüler sürülmesin diye yarınlarına Şehir şehir Fatma Bacıyı izlediler İşgalin karasını kanla temizlediler Anılarını