Küçükyalı’da bir mezar
Taşında üç isim yazar
Sis çökmüştür ilk yaşlarına
Başkasının gözüyle var olursun
Belki süreksiz
Belki tek parça
Bir an vardır ki gene de
Öncesiz ve sonrasız bir tepe olup deler sisi
Var olur hatıralarının ilk sayfasında
Var olursun artık kendi hatıralarınla
Sisin en gerisinde üç çocuk var
Çocukların ölmüştür dedesi
Susmuştur
Ökçeye vuran çekicin sesi
Çocukların taşıdığı her parçayla
Yok olmuştur Küçükyalı’da bir tamirci kulübesi
Mezar taşında Selami yazar
Dedem olur kendisi
Küçükyalı’da bir mezar
Taşında üç isim yazar
Nasıl anlatılır bir insan
Safi sevgiyle yoğrulmuşsa mayası
Ne çokça parası
Ne güçle kutsanmış bir asası
En zor koşullarda var olmasıdır
Sevginin saflığının yasası
Bir acı hayal et
Kemiklerinin içlerini kemirmekte
Acı ki
Kemirdikçe semirmekte
Bir insan hayal et
Canı hiç yanmıyormuş gibi
İlaçlar işe yarıyormuş gibi
Gördüğü torununa gülümsemekte
Mezar taşında Nuriye yazar
Anneannemdir kendisi
Küçükyalı’da bir mezar
Taşında üç isim yazar
Onlarca zamanda
Onlarca haberden biri
Umut treni umut getirdi
Ve şimdi
Tren makinistini yitirdi
Gazete küpürlerinden kopup gelen
Fotoğrafı göğsümde duruyor
Şaşkın bir kadın bana soruyor
“Ölen büyük birisi miydi?”
Mezar taşında Burhanettin yazar
Dayımdır kendisi
Küçükyalı’da bir mezar
Taşında safi sevgi yazar